Pułkownik Bolesław Jan Ciążyński

1891 - 1964  (73 lat)

• Nazwisko	Bolesław Jan Ciążyński
  Tytuł	Pułkownik
  Urodzenie	18 paź. 1891	Gostyn (Gostyń)
  Chrzest	3 list. 1891	Gostyn (Gostyń)
  Płeć	Mężczyzna
  Zgon	15 gru. 1964	Poznań
  ID osoby	I1692	Moje Dzieje
  Ostatnia modyfikacja	22 luty 2024

  
  

  Ojciec	Bolesław Józef Ciążyński,   ur. 1 lip. 1856, Gostyn (Gostyń) ,   zm. 11 wrz. 1931, Poznań  (Wiek 75 lat)
  Matka	Aniela Sobkowska
  ID rodziny	F524	Arkusz rodzinny  |  Wykres rodzinny

  
  

• Mapa wydarzenia

  Urodzenie - 18 paź. 1891 - Gostyn (Gostyń) Chrzest - 3 list. 1891 - Gostyn (Gostyń) Zgon - 15 gru. 1964 - Poznań  = Łącze do Google Earth

  
  

• Zdjęcia

  Bolesław Jan Ciążyński

  
  

• Notatki

  Syn Bolesława Ciążyńskiego i Anieli Sobkowskiej, urodzony w Gostyniu 18 października 1891 roku.. Po ukończeniu gimnazjum w Nowym Targu 12 września 1914 roku został wcielony do armii austriackiej. Był słuchaczem oficerskiej szkoły piechoty w Fresbergu i oficerskiej szkoły artylerii w Wiedniu. Od sierpnia 1915 roku do maja 1917 roku był oficerem zwiadowczym 1 batalionu 45 p.a.l. na froncie wschodnim, 1 września 1915 roku został mianowany na stopień podporucznika. Od września 1917 roku do listopada 1918 roku przebywał na froncie wschodnim i włoskim. 1 listopada 1917 roku został mianowany na stopień porucznika. 17 listopada 1918 roku został przyjęty do armii polskiej, 1 lipca 1919 roku został mianowany na stopień kapitana. Był adiutantem Departamentu Artylerii Dowództwa Głównego w Poznaniu, w latach 1919?1923 pracował w sztabie VII D.O.K. w Poznaniu a następnie w kierownictwie Referatu Artylerii Ścisłej Rady Wojskowej w Warszawie. 1 października 1926 roku otrzymał dyplom Wyższej Szkoły Wojskowej w Warszawie. 21 kwietnia 1927 roku został mianowany na stopień majora. Dalej pracował kolejno w sztabie 10 Dywizji Piechoty w Łodzi, początkowo jako oficer a później jako szef sztabu, w latach 1929?1930 był dowódcą 1 dywizjonu 17 p.a.l. w Gnieźnie, w latach 1930-1935 w dyspozycji Sztabu Głównego Artylerii w Warszawie, w latach 1935-1937 dowódcą 9 dywizjonu p.a.c we Włodawie. W okresie 1937-1939 był kierownikiem Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa Wojskowego D.O.K. VIII w Toruniu. 18 marca 1939 roku został mianowany na stopień podpułkownika. Po wybuchu wojny w okresie 1-18 września 1939 roku był szefem artylerii w grupie gen. Tokarzewskiego w składzie Armii Pomorze. 18 września 1939 roku w czasie przeprawy przez Bzurę dostał się do niewoli pod Wyszogrodem. W okresie niewoli niemieckiej przebywał w oflagach w Silberbergu i Murnau. Po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie 3 czerwca 1947 roku wrócił do Polski. Żonaty z Danutą Latinek urodzoną 26 sierpnia 1908 roku w Chrzanowie, córką urzędnika ministerialnego, z którą mieszkał w Poznaniu przy ulicy Krasińskiego 1/3. Zmarł 15 grudnia 1964 roku.